ถนนและหนทาง มีเพียงรอยน้ำคา ไม่มีใครเข้ามา ไม่มีใครสนใจ

  ไม่ว่าเวลานี้ ไม่ว่าเวลาไหน ในคืนที่เนิ่นนาน บนทางที่แสนไกล 

  เวลาที่ปวดร้าว แทบจะทนไหมไหว อยากให้เธอได้ยิน อยากให้เธอสนใจ

         อย่าอ่อนแอ อย่าเพิ่งไป ยอมแพ้

        อย่าไปท้อแท้เสียใจ อย่าหวั่นไหว อย่ารั้งรอ

        เก็บน้ำตาเอาไว้ มองจุดหมายแล้วก้าวเดินต่อ อย่าไปท้อ อย่าไปถอย 

  เกิดมาไม่เหมือนกัน สุดท้ายก็เหมือนกัน ชีวิตไม่สำคัญ เท่าฝันที่สวยงาม

  หากเธอยังผิดหวัง กับวันที่โชคร้าย หากเธอยังเศร้าใจ หากเธอยังเสียดาย

  อยากให้เธอจำไว้ อยากให้เธอจำไว้ หากยังมีพรุ้งนี้ ยังไงก็ไม่สาย 

                                           ประเวช นพนิราพาธ

"พูดตรงๆว่าตอนนี้ก็ชักไม่มั่นใจเหมือนเมื่อก่อนแล้วว่ายังมีคนที่รอฟังเพลงของเราอยู่

  หากว่ายังมีอยู่จริงช่วยทำให้เทวดาบนฟ้าเห็นที หากการร้องขอครั้งนี้มันเสียศักดิ์ศรี

  ผมยอม"